Encyclical for Holy and Great Lent 2026

Metropolitan Iakovos of Ireland

Beloved brothers and sisters in Christ,

As we stand at the threshold of Holy and Great Lent, by the grace of our Holy God, we begin the spiritual struggle—this sacred journey whose destination is the Resurrection of Christ. It is a journey that passes through His Passion, His sacrifice, and His selfless love upon the Cross. By His own death, He signed with His All-Holy Blood our transformation, renewal, and salvation.

The Church, in her wisdom and motherly love, prepared us during the period of the Triodion, presenting examples for our imitation: the humility of the Publican, the sincere repentance and return of the Prodigal Son, and compassion toward every suffering and afflicted person who cannot repay our kindness. These are models of life that teach us the path of repentance, forgiveness, and love.

Through these examples we are called to experience personally the living presence of Christ and to be united with Him. We are invited to taste the blessing and love of God in the person of our neighbor—a love that leads us to true Life.

Today, on Forgiveness Sunday, the Church directs us toward Holy and Great Lent, offering us the necessary spiritual weapons: fasting, prayer, forgiveness, self-restraint, and repentance. These are spiritual arms to help us endure the struggle that lies ahead.

Let us therefore enter this arena of virtues with faith, humility, and hope, so that through the Cross we may arrive with purified hearts at the unwaning light of the Resurrection.

The Church calls us to fast, beginning with material foods, so that we may ascend to higher and more essential realities. We are called to reverse our passions and weaknesses, making room in our hearts for the grace of God to act.

Let each of us fast according to our strength, with discernment and humility. Fasting does not kill the body but the passions; it does not aim at the torment of the body, but at the healing of the soul. It is not an end in itself, but a means of purification, self-control, and inner freedom.

The Church reminds us that forgiveness is not merely a moral obligation, but a prerequisite for our relationship with God. As we are taught on Forgiveness Sunday, just before the beginning of Great Lent, forgiveness opens the door of our hearts. We cannot ask God to forgive our own sins if we keep our hearts closed to our brother or sister.

The word “forgive” literally means to “make space together”—to create room within ourselves for the other. It is an act of humility and love. When there is no room in our hearts for our neighbor, we ourselves struggle to find room within the infinite love of God. Forgiveness frees us from the burden of resentment and makes us capable of receiving grace.

For this reason, during Great Lent, ascetic effort, fasting, and prayer are inseparably linked with reconciliation. There is no true spiritual progress without forgiveness. It is the foundation of our spiritual journey and the bridge that leads us to the joy of the Resurrection.

Finally, Christ calls us to lay up for ourselves “treasures in heaven.” Let us place our hearts there, especially during this sacred period of Holy and Great Lent.

What are these treasures?

Our willingness to forgive our neighbor.

Our almsgiving and philanthropy toward our suffering and afflicted brothers and sisters.

Our prayer for the whole world.

These are the spiritual treasures we deposit in the treasury of heaven, where no one can destroy any good effort. For God protects and watches over the person who struggles with sincerity, love, and purity of intention—even if success is not always visible in the eyes of others.

What truly counts before our Holy God is our good intention and the sincere disposition of each heart.

My beloved brothers and sisters,

Let us all strive together—each according to our strength—to intensify our prayer, safeguard our unity, and cultivate love among us, with the common aim of spiritual growth and the strengthening of our local Church.

God has granted us the blessing to build our Holy Metropolis together and to create spiritual bonds of brotherhood. Let us preserve this gift with humility and gratitude, always keeping as our ultimate destination participation in the light of Christ’s Resurrection—now and always.

“With humility, I ask your forgiveness for anything by which I have saddened you, and I forgive everyone without exception, praying that God may grant us peace and unity.”

Amen.

With paternal blessings,

† Iakovos

Metropolitan of Ireland

Eγκύκλιος για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2026

Μητροπολίτου Ιρλανδία Ιακώβου

Αδελφές και αδελφοί μου εν Χριστώ,

βρισκόμενοι στο κατώφλι της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με τη χάρη του Αγίου Θεού, ξεκινούμε τον πνευματικό αγώνα, το ιερό αυτό ταξίδι με προορισμό την Ανάσταση του Χριστού. Ένα ταξίδι που περνά μέσα από το Πάθος, τη θυσία και την ανιδιοτελή αγάπη Του επάνω στον Σταυρό. Με τον δικό Του θάνατο υπέγραψε με το Πανάγιο Αίμα Του τη δική μας μεταμόρφωση, ανακαίνιση και σωτηρία.

Η Εκκλησία, με σοφία και μητρική αγάπη, μας προετοίμασε κατά την περίοδο του Τριωδίου, προβάλλοντάς μας παραδείγματα προς μίμηση. Την ταπείνωση του Τελώνη, την ειλικρινή μετάνοια και επιστροφή του Ασώτου, τη φιλανθρωπία προς κάθε δυστυχισμένο και ταλαιπωρημένο άνθρωπο που δεν μπορεί να ανταποδώσει το καλό. Πρότυπα ζωής που μας διδάσκουν τον δρόμο της μετανοίας, της συγχώρησης και της αγάπης.

Μέσα από αυτά τα παραδείγματα καλούμαστε να ζήσουμε εμπειρικά το πρόσωπο του Χριστού και να ενωθούμε μαζί Του. Να γευθούμε την ευλογία και την αγάπη του Θεού στο πρόσωπο του συνανθρώπου μας· μια αγάπη που μας οδηγεί στην όντως Ζωή.

Σήμερα, την Κυριακή της Τυρινής, η Εκκλησία μάς κατευθύνει προς την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, δίνοντάς μας τα απαραίτητα πνευματικά όπλα: τη νηστεία, την προσευχή, τη συγχώρηση, την εγκράτεια, τη μετάνοια. Όπλα πνευματικά για να ανταπεξέλθουμε στον αγώνα που ανοίγεται μπροστά μας.

Ας εισέλθουμε, λοιπόν, σε αυτό το στάδιο των αρετών με πίστη, ταπείνωση και ελπίδα, ώστε, δια του Σταυρού, να φθάσουμε με καθαρή καρδιά στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως.

Η Εκκλησία μας καλεί να νηστεύσουμε, αρχίζοντας από τις υλικές τροφές, για να φθάσουμε στα υψηλότερα και ουσιαστικότερα. Να αντιστρέψουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας, ώστε να κάνουμε χώρο μέσα στην καρδιά μας για να ενεργήσει η χάρη του Θεού.

Ας νηστέψουμε, λοιπόν, ο καθένας σύμφωνα με τη δύναμή του, με διάκριση και ταπείνωση. Η νηστεία δεν είναι σωματοκτόνος, αλλά παθοκτόνος· δεν αποσκοπεί στην ταλαιπωρία του σώματος, αλλά στη θεραπεία της ψυχής. Δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο καθάρσεως, εγκρατείας και εσωτερικής ελευθερίας.

Η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι η συγχώρεση δεν είναι απλώς μια ηθική υποχρέωση, αλλά προϋπόθεση σχέσης με τον Θεό. Όπως διδασκόμαστε και μέσα από την Κυριακή της Τυρινής, λίγο πριν την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η συγχώρεση ανοίγει την πόρτα της καρδιάς μας. Δεν μπορούμε να ζητούμε από τον Θεό να συγχωρήσει τις δικές μας αμαρτίες, αν εμείς κρατούμε κλειστή την καρδιά μας απέναντι στον αδελφό μας.

Το «συγχωρώ» σημαίνει κυριολεκτικά «συν-χωρώ»· κάνω χώρο μέσα μου για τον άλλον. Είναι μια πράξη ταπείνωσης και αγάπης. Όταν δεν βρίσκει χώρο ο συνάνθρωπος στην καρδιά μας, τότε δυσκολευόμαστε κι εμείς να χωρέσουμε μέσα στην άπειρη αγάπη του Θεού. Η συγχώρεση μας ελευθερώνει από το βάρος της μνησικακίας και μας καθιστά ικανούς να δεχθούμε τη χάρη.

Γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής η άσκηση, η νηστεία και η προσευχή συνδέονται άρρηκτα με τη συμφιλίωση. Δεν υπάρχει αληθινή πνευματική πρόοδος χωρίς συγχώρεση. Είναι το θεμέλιο της πνευματικής μας πορείας και η γέφυρα που μας οδηγεί στη χαρά της Αναστάσεως.

Τέλος, ο Χριστός μάς καλεί να θησαυρίζουμε «θησαυρούς ἐν οὐρανῷ». Να εναποθέσουμε εκεί την καρδιά μας, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ποιοι είναι αυτοί οι θησαυροί;

Η συγχωρητικότητά μας απέναντι στον συνάνθρωπο.

Η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία μας προς τους ταλαιπωρημένους και δοκιμαζομένους αδελφούς μας.

Η προσευχή μας για όλο τον κόσμο.

Αυτά είναι τα πνευματικά αποθέματα που καταθέτουμε στα ταμεία του ουρανού, εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να αφανίσει καμία αγαθή προσπάθεια. Διότι ο Θεός προστατεύει και περιφρουρεί τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, με αγάπη και καθαρή διάθεση, ακόμη κι αν η επιτυχία δεν είναι πάντοτε ορατή στα μάτια των ανθρώπων.

Εκείνο που μετρά ενώπιον του Αγίου Θεού είναι η αγαθή προαίρεση, η ειλικρινής διάθεση της καρδιάς του καθενός μας.

Αδελφοί μου,

ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί — ο καθένας σύμφωνα με τις δυνάμεις του — να εντείνουμε την προσευχή μας, να διαφυλάξουμε την ενότητά μας και να καλλιεργήσουμε την αγάπη μεταξύ μας. Με κοινό στόχο και όραμα την πνευματική πρόοδο και την ανάπτυξη της τοπικής μας Εκκλησίας.

Ο Θεός μάς αξίωσε να οικοδομήσουμε μαζί την Ιερά μας Μητρόπολη και να δημιουργήσουμε πνευματικούς δεσμούς αδελφοσύνης. Ας διαφυλάξουμε αυτό το δώρο με ταπείνωση και ευγνωμοσύνη, έχοντας πάντοτε ως τελικό προορισμό τη συμμετοχή μας στο φως της Αναστάσεως του Χριστού — τώρα και πάντοτε.

«Με ταπείνωση ζητώ τη συγχώρησή σας για όσα σας λύπησα και συγχωρώ όλους ανεξαιρέτως, ευχόμενος ο Θεός να μας χαρίζει ειρήνη και ενότητα.»

Αμήν.

Με πατρικές ευχές

+ ο Ιρλανδίας Ιάκωβος